Lieve Carin, 16 jaar was je in het Thomashuis. Altijd was je er. Altijd. Als het eigenlijk niet kon was je er ook; en best moeilijk om je dan weer naar huis te krijgen. Je was er niet om je werk te doen, je was er omdat je van de bewoners hield. En zij hielden van jou. Nu met pensioen. We hebben er maar een feestje van gemaakt en je stuk geknuffeld.
Dank voor alles!
