André Kooijman is sinds vijf jaar vrijwilliger bij Thomashuis Klundert. Wat begon tijdens de coronaperiode als een manier om iets zinvols te doen, groeide uit tot een vaste en bijzondere plek in zijn week. Hij deelt zijn ervaringen over het dagelijkse leven, de bijzondere momenten met de bewoners en wat dit werk hem persoonlijk brengt.
Wat inspireerde je om vrijwilliger te worden bij het Thomashuis?
André: ‘Vijf jaar geleden, midden in de coronatijd, werkte ik net als veel anderen thuis. De muren kwamen op me af. Ik wilde iets doen wat binnen mijn mogelijkheden lag, maar anders was dan mijn normale werk. Zo kwam ik toevallig bij het Thomashuis terecht. Toen ik bij een bakkerswinkel zag hoe medewerkers samenwerkten met bewoners van het Thomashuis – zij hielpen mee in de winkel – vroeg ik of er nog vrijwilligers werden gezocht. Kort daarna belde José Nugteren, de zorgondernemer van Thomashuis Klundert, om kennis te maken. Het klikte meteen en ik wist direct dat dit de plek was waar ik iets kon betekenen.’
Hoe zien jouw dagen in het Thomashuis eruit?
‘Ik kom vrijwel iedere woensdagavond rond half zeven, na het avondeten. Dan zijn de bewoners terug van hun dagbesteding en voelen ze zich het meest relaxt. We zitten samen aan tafel, spelen spelletjes, maken een praatje en ik help waar nodig.
Soms fietsen we op de 3-wielers of maken we een uitstapje naar Willemstad, en dan trakteer ik op een ijsje. Een bijzondere traditie is het bijwonen van een koor: om de week breng ik een blinde bewoner daar naartoe en blijf een uur bij hem. Een mooie bijvangst is dat een andere bewoner meegaat om samen te dammen terwijl we wachten; hij staat vaak al met zijn jas klaar als ik binnenkom. We delen dezelfde passie en maken er een traditie van. Zulke kleine momenten zijn prachtig om te zien.
Een paar keer per jaar koken we samen. Dan komt mijn vrouw ook mee om bijvoorbeeld pannenkoeken te bakken. De bewoners genieten vooral van de gezelligheid en de puurheid van het moment.’
Hoe omschrijf je de sfeer?
‘Het Thomashuis voelt als een warme deken. Het is huiselijk, je voelt je geen gast maar echt onderdeel van de groep. Alles draait om de bewoners. Natuurlijk zijn er regels, net als in een normaal huishouden, maar de warmte en aandacht voor iedereen voel je meteen. Ik zou willen dat elk huis voor mensen met een zorgvraag er zo uit zou zien.’
Wat is je mooiste herinnering?
‘Toen ik net begon, was ik samen met een bewoner bezig met het beeldhouwen van speksteen. Samen met een andere bewoner gingen we buiten aan de slag in de zomer. Ze mochten zelf bepalen wat er van hun stukken steen gemaakt zou worden. We vijlden en schuurden wekelijks, en het resultaat was prachtig. Het was vooral het plezier en het samen bezig zijn dat ik nooit zal vergeten.’
Hoe heeft dit werk jou gevormd?
‘Ik werk overdag in een commerciële wereld, waar alles om targets draait. Bij Bruynzeel Keukens (B2B) houd ik mij projectmatig bezig met keukenprojecten. ’s Avonds in het Thomashuis realiseer ik me door de bewoners hoe puur en waardevol zij zijn. Ze brengen je onbewust terug op aarde. Je hebt geen plan nodig; samen op de bank zitten met een kop koffie of een hand vasthouden is al genoeg. Hun wereld is anders, maar enorm kleurrijk. Dat leer ik iedere week opnieuw. Als ik thuiskom, ben ik meteen zen.’
Wat vind je het meest bijzonder aan dit vrijwilligerswerk?
‘Het kleinschalige karakter van het Thomashuis. Bewoners worden écht gezien. Thomashuis Klundert houdt altijd de deur open en probeert te integreren in de buurt. Iedereen is welkom. Eind 2015 zat ik een halfjaar zonder werk. Met de kennis van nu zou ik de opleiding gehandicaptenzorg hebben gedaan; dat had me perfect gepast. Deze rol als vrijwilliger geeft me zoveel energie en plezier; het is echt een gouden greep geweest.’
Werken bij een Thomashuis? Goed nieuws!
Diverse Thomashuizen door heel Nederland verwelkomen graag nieuwe vrijwilligers en medewerkers. Bekijk alle actuele vacatures hier: Vacatures