Sinds april 2024 runt het inwonende zorgkoppel Piet en Christel Carton het Thomashuis aan de Zuidhollandsedijk in Kaatsheuvel. Samen met hun negen bewoners met een verstandelijke beperking vormen ze een liefdevol thuis, waar aandacht, rust, huiselijkheid en gezelligheid centraal staan. Al een jaar na de start van Piet en Christel ontstond er een langdurige lekkage in het pand. Dat leidde tot veel vocht en schimmel, een grootschalige renovatie én een tijdelijke verhuizing. Piet en Christel vertellen hoe zij in die periode steun kregen van ouders van bewoners, het team, De Drie Notenboomen, Hof Wonen en andere betrokken partijen, en hoe dit uiteindelijk leidde tot een prachtig resultaat.
Eind juli 2025 ontdekten Piet en Christel de eerste vochtplekken in het Thomashuis. In een paar dagen tijd breidden die zich bizar snel uit, deuren begonnen te klemmen en er hing een muffe lucht. ‘We zeiden tegen elkaar: zit hier schimmel?’ vertelt Christel. Omdat woningcorporatie Hof Wonen kort daarvoor nog langs was geweest ter voorbereiding op het vernieuwen van het dak, was de verwachting niet dat er iets groots speelde. Maar het probleem bleek een stuk heftiger dan aanvankelijk gedacht.
Een onverwachte ontdekking in huis
Een aannemer kwam kijken en zag direct iets opvallends: de watermeter draaide ongewoon hard. Toen ze in een kamer de vloer openmaakten, kwam het water gelijk tevoorschijn. De leiding bleek onder de grond te lekken. Het vocht trok in muren en vloeren, waardoor schimmel zich in hoog tempo verspreidde. Ook in de badkamer bleken delen aangetast en was houtrot zichtbaar.
‘We dachten eerst nog: dit valt wel te herstellen. Maar een bouwvakker zei: dit is ongezond. Hier moeten we echt iets mee,’ zegt Christel.
‘We gaan heel lang op vakantie’: verhuizen zonder onrust
Omdat meerdere slaapkamers en de badkamer hersteld moesten worden en grote delen van het huis openlagen, was tijdelijk vertrekken naar een externe locatie noodzakelijk. Piet en Christel kozen bewust voor een positieve boodschap richting bewoners. ‘We hebben verteld dat we heel lang met z'n allen op vakantie gingen.’ zegt Christel. De bewoners reageerden enthousiast.
De zoektocht naar een geschikte tijdelijke locatie werd een gezamenlijke operatie. ‘Er waren allerlei mensen mee bezig: de aannemer, medewerkers van de overkoepelende franchiseorganisatie De Drie Notenboomen en wijzelf,’ vertelt Christel. Uiteindelijk vond het vastgoedteam van De Drie Notenboomen op vijf minuten afstand een passende plek: vakantie-accommodatie De Duikse Hoef. Op 26 september verhuisde het hele gezelschap. Alle bewoners hadden ook in de nieuwe accommodatie hun eigen slaapkamer en die tijdelijke stap bracht onverwacht ook extra verbinding.
Ouders en teamleden stonden direct klaar. Bij de verhuizing hielpen ze met sjouwen en inrichten. De ene ouder kwam met een pan soep, de ander met taart, worstenbroodjes of bloemen. ‘Dat was zó mooi om te zien,’ zegt Piet. ‘Je voelde het vertrouwen: we doen dit samen. We organiseerden samen met ouders, bewoners en het team een gezamenlijke barbecue en maakten er echt het beste van. Ook het team zette alles op alles en werkte positief, flexibel en gemotiveerd mee. Zelfs hun familieleden sprongen bij; zo maakte de schoonmoeder van een teamlid erwtensoep voor ons vanwege het kleine gasfornuis dat we hadden op onze tijdelijke locatie.’
Tijdelijk weg, toch thuis: wat de bewoners lieten zien
Om het verblijf zo vertrouwd mogelijk te maken, namen ze veel persoonlijke spullen mee. Bewoners richtten hun eigen kamer in als een fijne en eigen plek.
In de maanden op De Duikse Hoef hielden Piet en Christel het gewone leven zo veel mogelijk draaiend. Ze vierden Sinterklaas, verjaardagen en kerstactiviteiten; bewoners verkochten kaarten rond de feestdagen en maakten uitstapjes, zoals een rit met de paardenkar. Vooral de veerkracht van de groep maakte indruk.
‘Veel van onze bewoners hebben behoefte aan vaste gewoontes. Juist daarom vonden we het opvallend hoe goed ze met de verandering omgingen,’ zegt Christel. Sommige vaste gewoontes bleken opeens minder ‘vast’ dan gedacht. ‘Die periode gaf ruimte om te ontdekken wat anders kon, zonder dat het onrust of ongemak opleverde.’
Terwijl het dagelijks leven op De Duikse Hoef doorging, werd er in het Thomashuis hard doorgewerkt. Ook het dak werd in deze periode vervangen.
Renovatie in fases: plannen, bijsturen en doorgaan
Het doel was helder: vóór kerst terug naar het Thomashuis. ‘Ze waren zó blij om weer naar huis te gaan,’ zegt Piet.
Bij de verhuizing hielpen ook de partners van medewerkers mee. Eén van hen werkt bij een rijschool en geeft rijlessen met een aanhangwagen; speciaal daarvoor nam hij een middag vrij om met de aanhanger te kunnen helpen met verhuizen, sjouwen en rijden.
Op de vrijdagochtend van terugkomst werd er nog schoongemaakt en daarna kon de beschermvloer eruit. Toen dook een nieuwe tegenslag op: de nieuwe pvc-vloer kwam op meerdere plekken in de slaapkamers alweer los doordat de lijm niet goed hechtte. Toch hebben we alle slaapkamers ingericht. Na de kerstvakantie liepen er opnieuw bouwvakkers door het huis. Naar de bewoners toe bewaarden Piet en Christel de rust en lieten ze niets merken. Ouders hielden ze wél op de hoogte van de stand van zaken.
Christel vertelt: 'Het belangrijkste was: de bewoners waren weer terug in hun eigen omgeving. Dat plezier wilden we niet meteen bederven. We hebben nog een mini kerstboom opgezet om het extra gezellig te maken binnen de mogelijkheden die we hadden.’
Na de kerst werden vijf slaapkamers één voor één weer uitgeruimd. Er werd geschilderd, bijgewerkt en er werd weer een nieuwe pvc-vloer gelegd. Daarna richtten ze alles weer opnieuw in. Een week na Pasen 2026 werden uiteindelijk de laatste puntjes op de ‘i’ gezet.
Prachtig eindresultaat
Het resultaat voelt nu écht als hun eigen Thomashuis. ‘We hebben vanwege de renovatie meteen keuzes kunnen maken die deze plek nog meer eigen maken,’ zegt Christel. ‘Zelfs in de badkamer konden we meedenken over een andere indeling.’
Niet alleen de bewoners, maar ook het team was blij om weer terug te zijn.
Samenwerking en ruggensteun: ‘We stonden er niet alleen voor’
Piet en Christel kijken met waardering terug op de samenwerking met Hof Wonen en De Drie Notenboomen. ‘Er werd vanaf moment één meteen meegedacht. We hebben er nooit alleen voor gestaan,’ zegt Christel. Piet beaamt dat. ‘De betrokkenheid was er op alle lagen. We konden dag en nacht aan de bel trekken. Als we dat deden, wisten zij: dit is niet zomaar, en dan werd er direct gehandeld.’
‘Het is heel waardevol dat dit onze band met De Drie Notenboomen alleen maar heeft versterkt. We hebben enorme betrokkenheid gevoeld vanuit medewerkers en directie, en ook vanuit Hof Wonen. Dan kwamen ze langs en namen ze wat lekkers mee voor de bewoners.’
Wim Heinstra, Manager Vastgoed bij De Drie Notenboomen: ‘We hebben meteen na het constateren van de grote vochtproblemen het calamiteitenplan ingezet en met alle betrokken partijen aan oplossingen gewerkt. In een aantal maanden is een hele grote renovatie uitgevoerd met een prachtig resultaat. De inzet en begeleiding van de zorgondernemers, het team en de ouders is bewonderenswaardig, net als de samenwerking met Hof Wonen en de verschillende aannemers. We zijn enorm blij en trots op de inzet van alle betrokken partijen.’
Trots op iedereen
Het was een enorm pittig jaar. In die periode moesten Piet en Christel naast de verbouwing, tegenslagen en de tijdelijke verhuizing omgaan met het overlijden van een bewoner én een medewerker.
Terugkijkend op een intense periode zit bij Christel vooral de trots in hoe iedereen overeind bleef: ‘Het heeft ons uiteindelijk dichter naar elkaar gebracht. We hebben samen sterk gestaan. We bleven rust uitstralen naar de bewoners, en we zagen hoe geweldig het team en de ouders meebewogen. De band met iedereen is nog hechter geworden. We hebben dit echt met elkaar gedaan.’ Piet noemt ook hun onderlinge samenwerking: ‘We zijn al lang bij elkaar. Dan kom je steeds terug bij de kern en merk je dat je hetzelfde belangrijk vindt en een gezamenlijk doel hebt: wat hebben de bewoners nodig? Hoe stralen we vertrouwen uit? Dat hebben we vastgehouden, naar bewoners, medewerkers en ouders toe.’
Twee jaar Thomashuis: terugkijken en vooruit
Twee jaar na de start voelt het Thomashuis steeds meer verankerd in de omgeving. Piet en Christel willen de komende periode vooral bouwen aan het ‘gewone’ leven in Kaatsheuvel: ‘We hebben een prachtige tuin en zijn bezig met een moestuin.
Na een gezamenlijke actie tijdens NLdoet – waarin ouders kwamen helpen in onze tuin – opperden ze om standaard één keer per maand met een groep ouders te komen helpen. ‘Laatst stonden er vijf à zes ouders in de tuin te werken. Dat geeft zóveel energie,’ vertelt Christel.
Ook buiten het directe netwerk is de steun groot: dorpsgenoten bieden hulp aan, organisaties sluiten aan en er ontstaan nieuwe plannen, zoals een klein huisje aan de straat om producten te verkopen, hulp van de Rotary en een dag waarop een afdeling van Achmea komt helpen en pannenkoeken gaat bakken met bewoners. Daarnaast staan er uitjes op de agenda, zoals lammetjes knuffelen bij een boer, een bezoek aan het Spookhuis in Kaatsheuvel en het organiseren van een zomerfair. ‘Als je ziet wat dit doet met bewoners – en hoeveel mensen mee willen doen en ons uitnodigen voor leuke activiteiten – dan weet je waar je het voor doet,’ zegt Piet. ‘We zijn enorm dankbaar voor de hulp van alle kanten en kijken uit naar al het moois dat nog voor ons ligt,’ besluit het zorgkoppel. ‘We gaan weer verder bouwen.’
Meer weten over Thomashuis Kaatsheuvel? Bekijk dan: Thomashuis Kaatsheuvel