Op 1 maart 2026 droegen Johan Oppewal en Gea Oeseburg, oud-zorgondernemers van Thomashuis Tynaarlo, na 17,5 jaar de leiding over aan hun opvolgers Marjanne Bruinsma en Alwin Helmus. In hun persoonlijke verhaal blikken Johan en Gea terug op deze bijzondere periode vol passie en toewijding. Ze delen hun ervaringen, hoogtepunten en wat het betekent om zo lang een warm thuis te hebben geboden aan hun bewoners.
‘Na jarenlange ervaring in de zorgwereld begonnen we in oktober 2008 aan ons Thomashuis avontuur, samen met onze 5 kinderen. In de beginfase was het veel verkennen. We kregen ondersteuning van de franchiseformule, maar er bleef zeker genoeg over om zelf te ontdekken. Dit werd een spannende en boeiende zoektocht. Bij interesse in ons huis gingen we naar ouders/wettelijk vertegenwoordigers toe en onderzochten we of wij de zorg- en ondersteuning die zoon, dochter of verwant nodig had konden bieden. Niet alles was voor ons bekend terrein. Zo was er een huisgenoot die specifieke zorg- en ondersteuningsvragen mee nam die ook voor ons voor een groot deel nieuw waren. Door open en eerlijk met ouders/verwanten te overleggen en door te gaan proberen zagen we mooie dingen gebeuren. Dat zijn momenten waarop je weet: door mensen veiligheid te bieden, maak je het verschil. En daarmee ook voor hun omgeving.
We zijn trots op de verbinding die we met het dorp zijn aangegaan. We werden zichtbaar door de dagelijkse wandelingen en deden mee aan dorps activiteiten. Een huisgenoot werkte met heel veel plezier in het dorp bij t Brughoes (bakker/ dagbesteding) en Grand café centraal (onze buren) We zochten zoveel mogelijk externe dagbesteding voor onze huisgenoten, passend bij hun wensen en mogelijkheden. Het was dan ook jarenlang een gezellige drukte op de oprit met de verschillende taxi`s. Toen bleek dat dit voor een aantal huisgenoten niet meer haalbaar was, bouwde Johan een Blokhut in onze tuin waar we dagbesteding boden gericht op sfeer en beleving.
We wilden een huis zijn dat deel uitmaakte van de samenleving. Zo werden de tuinmensen, klusjesmannen en vrouwen, glazenwassers, boodschappen bezorgers, collectanten enz. altijd even uitgenodigd voor de koffie. Iedereen draagt bij in deze wereld en een kopje koffie is gauw gezet. Voor de bovenbouw van de basisschool in het dorp hebben we ooit een high tea verzorgd in onze tuin. We trakteerden op zelfgemaakte muffins en het werd heel gezellig. Nare woorden roepen tijdens het voorbijfietsen door sommige jongens werd vanaf die tijd verleden tijd.
We hebben huisgenoten met een intensieve en minder intensieve zorgvraag ondersteunt en begeleidt. De huisgenoten leefden met elkaar maar met voldoende ruimte voor eigen invulling. Wij geloofden in een thuis waar ruimte was voor verschillende mogelijkheden. Dit hebben we kunnen verwezenlijken, en daar zijn we trots op.’
We bouwden aan ons eigen bedrijf. We konden zelf dingen bedenken en doorvoeren: dat is de vrijheid die het zorgondernemerschap met zich meebrengt. We genoten van onze huisgenoten en zagen ze, ieder op eigen wijze, genieten. We genoten van ons team in al haar verschillende samenstellingen en de stagiaires die jarenlang voorbijkwamen en bij ons “het vak” kwamen leren. Net zoals in het ‘gewone’ leven kwamen er ook moeilijke situaties voorbij. We leerden dat we in staat waren om dit zelf (soms met behulp van) op te lossen. Neem bv de coronatijd, die was heftig, maar het lukte om hier met elkaar een veilige weg in te vinden en onze huisgenoten te beschermen. Binnen onze eerdere functies had je altijd een back-up en werd je aangestuurd. Eigen verantwoordelijkheid nemen en direct iets voor iemand kunnen betekenen waren voor ons belangrijke motivaties om dit avontuur aan te gaan. Dus waren we er ook op de moeilijke momenten. Je staat altijd ‘aan’. Als er iets misgaat, een bewoner ziek wordt of er zorgen zijn in de omgeving van een bewoner, dan is dat voor jou.
We hebben veel meegemaakt en je weet pas hoe je reageert als het je overkomt. Ons uitgangspunt in het aansturen van ons team is altijd geweest dat we naast ze gingen staan. Hiërarchie vonden we niet nodig, we wilden graag onderdeel zijn van het geheel en het beste uit onze medewerkers naar boven laten komen. Zonder team geen Thomashuis. In al die jaren is onze harde kern gebleven. Anderen verlieten ons weer doordat er nieuwe uitdagingen op hun pad kwamen of omdat het Thomashuis niet langer de geschikte werkplek bleek te zijn.
We hebben enorm geboft met de meeste medewerkers en ouders/ verwanten. Het is belangrijk om het gesprek aan te gaan en verwachtingen naar elkaar uit te spreken, ook als die soms verschillen. Door dingen bespreekbaar te maken, voorkom je misverstanden. Hierin hebben wij altijd geprobeerd transparant en laagdrempelig te zijn. Heb je een vraag, is er iets onduidelijk? Kom ermee was ons devies.
Belangrijk is dat je ook als zorgondernemerskoppel alles bij elkaar kwijt kunt, samen geniet en elkaar beschermt en steunt als dit nodig is. Wij zijn er trots op hoe we deze weg samen zijn gegaan. We hebben een prachtig leven op weten te bouwen in een heel mooi huis. Onze mix van kwaliteiten hebben we gebundeld en op die manier gingen we onze weg, samen!
Van drie van onze huisgenoten hebben we afscheid moeten nemen. Margriet, Richard en Paula. Drie mooie mensen die met veel plezier een deel van hun leven hebben kunnen leiden in het Thomashuis. Wij zijn blij dat we dit mochten bieden en dankbaar dat we er tot het allerlaatst voor ze konden zijn. We namen de tijd om samen met de andere huisgenoten te rouwen. En ook dit kon ieder op zijn of haar eigen manier doen. De dierbare herinneringen blijven. We stonden naast de huisgenoten die afscheid moesten nemen van hun vader, moeder of dierbaar familielid. Ook dan ben je er voor elkaar en kijk je goed hoe je iemand het beste kunt ondersteunen. Tijd doet veel en tijd namen we dus ook.
Het genieten in een Thomashuis zat ‘m voor ons in die knuffel, het samen puzzelen om even je eigen drukte te relativeren, even gezellig koffiedrinken bij Cosineros (eetcafé), die kleurplaat die vol overgave aan jou wordt overhandigd als was het Rembrandt zelf. De speeches tijdens verjaardagen of andere feestelijkheden. Prachtig! We hebben onze huisgenoten ondersteuning geboden daar waar nodig en gestimuleerd zelf keuzes te maken daar waar het kon. Jonge mensen hebben we wegwijs gemaakt in het vak en we gaven ruimte aan kwaliteiten van begeleiders die met ons samen het Team Thomashuis vormden. Het kunnen bieden van nabijheid heeft te maken met hoe je het huis hebt georganiseerd en de duidelijkheid die je hebt gecreëerd. Als zorgvragen veranderden moesten we bijstellen en aanpassen. Uitgangspunt was altijd het thuis van de 9 huisgenoten. Vanuit rust en structuur kon iedereen genieten op zijn of haar eigen manier. Wij zijn ons er altijd van bewust geweest dat wij verbleven in het huis van 9 unieke mensen. Het Thomashuis Tynaarlo is hun thuis, wij zijn voorbijgangers.
En dan komt het moment dat je samen besluit om te gaan afronden. Na ruim 17 jaar gaan wij ruimte maken voor nieuwe zorgondernemers die het Thomashuis opnieuw gaan vullen met hun eigen ideeën en mogelijkheden. Via De Drie Notenboomen werden wij in contact gebracht met Alwin en Marjanne die inmiddels al door vele procedures heen waren en zaten te wachten op een geschikt huis. Bij de eerste kennismaking dachten wij direct: “zij begrijpen waar het om draait”. Na een paar contact momenten hebben we ze uitgenodigd in het Thomashuis. De reacties op Alwin en Marjanne waren allemaal positief. Alwin besloot om een paar maandjes bij ons mee te werken en ondertussen bleven we in gesprek. Als zorgondernemers gooi je je manier van leven om. Voor ons was het dan ook vanzelfsprekend dat hun start zo soepel mogelijk moest verlopen.
We hebben een mooi traject doorlopen met Alwin en Marjanne. We vonden elkaar op allerlei vlakken. Vanaf dag 1 was er de bekende “klik”. Doordat Alwin een tijdje mee ging werken konden de huisgenoten hem leren kennen en kreeg hij een mooi beeld van de gang van zaken. In januari zijn Alwin en Marjanne verhuist naar het privé gedeelte in het Thomashuis en zijn wij vanuit ons nieuwe thuis diensten mee gaan draaien. Alwin en Marjanne werden langzaamaan vertrouwde gezichten en onze huisgenoten konden wennen aan de nieuwe situatie, ieder in zijn of haar eigen tempo. Ze gingen op bezoek bij ouders en verwanten om elkaar te leren kennen en vragen konden ten aller tijde gesteld worden. Zo werd het met recht een mooie en warme overdracht waar we met elkaar met een goed gevoel op terug kunnen kijken.
Voor ons is de cirkel nu rond en vol vertrouwen geven wij het Thomashuis stokje aan ze door. Wij gunnen ze een fantastische tijd en hopen dat ze er ook enorm van gaan genieten. Wij hebben een prachtige tijd gehad en iets heel moois neer kunnen zetten. Dat we ons Thomashuis zo relaxed konden overdragen, daar zijn we heel blij mee, niet alleen voor onszelf maar zeker ook voor de unieke Thomashuis bewoners en hun verwanten. Hoe het verdergaat, is nu uit onze handen – en dat is helemaal goed.
Wij willen iedereen heel hartelijk bedanken voor het in ons gestelde vertrouwen en de fijne samenwerking! Wij kijken met heel veel plezier terug op de mooie, leerzame jaren die we voor geen goud hadden willen missen! We bedanken onze unieke huisgenoten, alle familie en betrokkenen, ons prachtige team, onze collega zorgondernemers en de mensen van De Drie Notenboomen voor een schitterende tijd!
We wensen iedereen het allerbeste toe!
Tot ziens allemaal!
Johan Oppewal en Gea Oeseburg’