Thomashuis Andel zoekt opvolgers

Zorgondernemerschap
Marieke Koenders

In een gemoedelijk Brabants dorpje zorgen Emmy Stark en Koos van Bout al dertien jaar met bevlogenheid voor 8 bewoners met een verstandelijke beperking. Na lang wikken en wegen heeft het stel de knoop doorgehakt. Het stel kijkt vol trots terug op ruim dertien jaar zorgondernemerschap. “We hebben bewoners zien opbloeien en met sommigen zijn we verder gekomen dan wij ooit hadden durven dromen. De bewoners voelen zich thuis en gewaardeerd. Met 61 jaar vinden zij het tijd om het stokje van het Thomashuis Andel over te dragen. Koos: “Als wij tien jaar jonger waren, dan tekenden wij zo weer bij. Maar ondernemen is ook weten wanneer het tijd is om te stoppen.” 

Continuïteit, daar hebben bewoners baat bij

Koos en Emmy werken in 2005 allebei bij een gezinshuis voor verstandelijk beperkten als zij voor het eerst horen over de Thomashuizen. Emmy is werkzaam als ambulant begeleider en Koos werkt als activiteitenbegeleider en doet het tuinonderhoud. Het stel speelt met het idee om zelf een gezinshuis te gaan runnen, maar heeft ook twijfels. Koos legt uit: “Wij voorzagen ook een hoop beperkingen. Zelfs als je een wasmachine kocht bijvoorbeeld, moest je dit eerst via de stichting aanvragen.” Als zij in de Volkskrant een artikel lezen over Thomashuizen, zijn ze meteen verkocht. Dit is de vrijheid die ze zoeken. “Als zorgondernemer kun je helemaal jouw beleid bepalen”, aldus Emmy. Ook Koos ziet veel voordelen: “Als zorgondernemer ben je altijd aanwezig in het Thomashuis. Je bent werkelijk in staat continuïteit bieden, beter dan in grote zorginstellingen. Bewoners met een verstandelijke handicap hebben hier zonder meer baat bij.”

Warm welkom met kippen

In 2008 was het zover: de deuren van de leefgemeenschap gaan open. “Door de buurt werden wij destijds hartelijk ontvangen, echt betrokken”, blikt Emmy terug. Bij de open dag kregen ze zelfs kippen cadeau van de buurt. “Wij wisten echt niets van kippen. Toen we ze loslieten, vlogen er ook meteen een paar vandoor. Nog jaren lang liepen de kippen daarna om de kerk”, vertelt Koos lachend. Na dertien jaar is het contact met de buurt nog steeds goed en dat vinden ze zeker belangrijk .

De tropenjaren

De twee ondernemers hebben Thomashuis Andel vanaf de grond opgebouwd. De beginjaren als ondernemer vonden zij echt pittig. “Het was flink zoeken om balans te houden tussen privé en werk”, vertelt Emmy eerlijk. De zorgondernemers wonen in een appartement boven de bewoners. “Wij moesten leren loslaten. Het werk houdt nooit op, dus je moet jezelf dwingen om afstand te nemen.” Al snel vormden ze met de bewoners en de mensen eromheen een hechte leefgemeenschap. “Wij kwamen in een warm bad terecht”, aldus Emmy.

De kleinkinderen komen graag over de vloer

De zorgondernemers bewaken hun agenda inmiddels een stuk strenger; twee dagen houden ze vrij. Sowieso maken ze iedere maandag tijd vrij, want dan komen hun kleinkinderen van één en drieënhalf logeren. De kindjes komen tijdens de logeerpartijtjes regelmatig over de vloer in het Thomashuis zelf. Koos: “Een 75-jarige bewoner met een verstandelijke beperking vindt het fantastisch om met onze kleindochter te spelen. En ze hebben zelf veel plezier als ze komen.”

Buitenleven

Het pand is een voormalige boerderij met een prachtig rieten dak (enkele jaren geleden vernieuwd), ongeveer 1200 m2 grond en vlakbij de Afgedamde Maas. Kortom, echt een huis voor mensen die van het buitenleven houden. Er zijn mogelijkheden om dieren te verzorgen, in de tuin te werken en op en aan het water te recreëren. Emmy en Koos hebben altijd genoten van het leven buiten en zijn echte dierenliefhebbers. Zo waren er in de loop der jaren varkens, kippen, geiten, vissen en katten te vinden bij Thomashuis Andel.

Varkens in een rolstoelbus

De bewoners zijn dol op de dieren en helpen regelmatig met de verzorging. Koos begint weer te stralen als hij vertelt over het dekken van de varkens in Noord-Friesland: “Dat was zo ontzettend leuk. We hadden de varkens in de rolstoelbus gedaan en een van de bewoners ging mee natuurlijk. Echt magisch, die reacties ook van hem. Emmy vult aan: “Toen kwamen er biggetjes, dat was echt fantastisch.” Momenteel wonen er drie honden en twee katten. “De bewoners worden gelukkig van de huisdieren”, zegt Emmy.

Van jong tot oud: een gemêleerde groep

Na dertien jaar zijn er nog steeds een aantal bewoners van het eerste uur in Thomashuis Andel. Emmy: “Het is een gemêleerde groep van 8 bewoners en dat maakt het werk juist ook zo leuk en afwisselend. De jongste bewoner is 29 en de oudste wordt dit jaar 91. Daarnaast is de zorgvraag voor de gasten heel verschillend. Zo zijn er vier bewoners met autisme en een aantal hebben een meervoudige beperking. “Wij hechten waarde aan een gevarieerde groep, zodat ze iets voor elkaar kunnen betekenen. Dat kan zo simpel zijn als een boodschap halen voor een andere bewoner, of iemand een verhaaltje voorlezen. Op deze manier wordt de eigenwaarde van de bewoner versterkt, dat vinden wij echt belangrijk.”

De samenstelling van de groep is al jaren hetzelfde. Koos: “De groep en het team zijn echt goed op elkaar ingespeeld. Wij hebben veel plezier met elkaar.” Het Thomashuis hanteert een duidelijke dagstructuur. De zorgondernemers hechten naast gezelligheid ook waarde aan voldoende rust. “De juiste hoeveelheid prikkels is belangrijk voor de bewoners met autisme. “Daarnaast bieden wij veel activiteiten op maat aan. Ook, omdat niet alle bewoners vijf dagen in de week naar een dagbesteding gaan.

“Je leert bizar veel, ook als mens!”

Het stel kijkt vol trots terug op ruim dertien jaar zorgondernemerschap. “We hebben bewoners zien opbloeien en met sommigen zijn we verder gekomen dan wij ooit hadden durven dromen. De bewoners voelen zich thuis en gewaardeerd. Je biedt mogelijkheden waar het kan en je begrenst ook waar het moet. Dat is ook zeker belangrijk, juist daardoor kan iemand zich veilig ontwikkelen”, vertelt Emmy. Niet alleen de bewoners hebben zich vrij kunnen ontwikkelen. Koos: “Wij waren achter in de 40, toen we begonnen. Dan denk je dat je al wat levenservaring hebt, maar je leert bizar veel, niet alleen in professioneel opzicht, maar ook als mens. Je wordt sterker.”

Een speciaal aangepast vakantiehuis

Absoluut hoogtepunt waren de vakanties met alle bewoners in hun eigen vakantiehuis in Duitsland. Het huis is helemaal aangepast aan de behoeftes van de groep. “De vakanties waren bijzonder, wij hebben zoveel mooie herinneringen. Wij hebben altijd grotendeels hetzelfde programma, dat vinden vooral de autisten erg fijn. Eentje roept altijd in augustus al: ‘Ik neem straks weer de pizza 138 bij het restaurant.’” Bijzonder is dat er bij het vakantiehuis ook vijf ezels wonen dus daar wordt ook gezellig mee gewandeld. Als ze straks afscheid nemen van de bewoners zullen Emmy en Koos veel tijd in Duitsland doorbrengen. Zo wordt er bijvoorbeeld nagedacht over het openen van een B&B. Ondernemen zit toch in hun bloed.

Zoektocht gestart naar opvolgers

Het afscheid nemen van hun Thomashuis vindt het stel dubbel. Maar ze willen er op tijd mee stoppen. “De bewoners verdienen een hoge kwaliteit aan zorg en dat kunnen wij op een gegeven moment niet meer garanderen”, vindt Emmy.

Ook werkzaam in de gehandicaptenzorg en wil jij net als Emmy en Koos het verschil maken voor de bewoners? Meld je dan aan voor de volgende informatiebijeenkomst.

Delen:

Mis niks van de kleurrijke verhalen van het Thomashuis

Schrijf je in voor de nieuwsbrief ThomashuisVertelt!